Sporting ’70 DA2 – SVM: 0-4

Zaterdag 17 oktober 2009

Toen de grootste vrouw uit West II, zaterdagklasse 4 dames, de 0-4 er in schoot op een wijze waar veel herenspitsen jaloers op kunnen zijn, was het derde verlies op rij al lang een feit. Twee uur eerder had dames 2 te kampen met herfstvakantie en griep en veel te weinig manschappen. Gelukkig heerst op de meisjes- en damesafdeling van Sporting ’70 sinds een poosje een gezonde eensgezindheid en konden de senioren rekenen op de inzet van het jongere bloed van de vereniging. Al direct na de aftrap werd duidelijk dat SVM veel meer gewicht in de schaal bracht dan het nieuw samengestelde tweede team van Sporting. Lang wist de thuisploeg de eerste tegengoal te voorkomen en het achteruitlopen ging gepaard met spaarzame kansjes in de andere zestien-meter. Een noodingreepje van laatste man Naima leidde echter tot een penalty die langs de vingertoppen van keeper Ellen (MB1) toch over de doellijn geraakte. Een 0-2 volgde kort daarop. Vlak voor rust waren er via twee vrije trappen nog kansen op een aansluitingstreffer, maar zowel Daphne als ondergetekende wisten die niet te maken. Na de rust leken de conditioneel zware trainingen van Luis vrucht af te werpen; Sporting was fitter dan SVM. Maar het hatseflats-voetbal dat zo kenmerkend is voor een team waarbinnen de spelers elkaar nog niet feilloos weten te vinden, had weinig te maken met het flop-flop-flop-voetbal waar Luis de dames naartoe wil brengen. De 100 ballen blind-naar-voren leverden hier en daar weer kleine kansjes op, maar daarbij moet worden gezegd dat SVM meer dan eens stuitte op het uitstekende keeperswerk van kleine Ellen. Waar in de voorgaande (verloren) wedstrijden de Sportingdames regelmatig betrapt konden worden op een mooie, rustig opgezette aanval, netjes uitverdedigen en geslaagde passeeracties, was het in deze wedstrijd vooral een fysieke knokpartij waarin de beste pogingen hooguit leidden tot een gewonnen duel. Lindsey schoot nog eens vanaf 30 meter - dat zouden meer mensen moeten doen - Daphne waagde zich aan een uitgekiende lob. Maar ja, de grootste vrouw van West II, zaterdagklasse 4 dames, plukte deze uit de lucht alsof het een korfbalpass betrof. En net zoals de eerste helft werd ook de tweede helft afgesloten met twee doelpunten tegen Sporting.

In de eerste weken van het seizoen ging op een punt na alles verloren. Van voorsprongen werden achterstanden gemaakt, niets werd nietser. Keepers ontbraken, evenals ballen, doelpunten, kansen, coaches, spelers, communicatie en correcte looplijnen. Wat blijft er over: een tevredenheid over de vertoonde combinaties, de wil om te voetballen, om mooie dingen te laten zien. De groei van 15 mensen naar een team – traag maar gestaag, de inzet in duels, het werken voor jezelf en elkaar. Flop-flop-flop komt er wel.

Wanda

18-10-2009